پائیز 86

 

 

بهار برشا نه ها ی سرخ  تو می را ند

 

 

روزها ی آسما ن و

 

  پروا ز شا د ی ها ی زمستا نی ا ت

 

آنگا ه که

 

 غفلتی هزا رسا له

 

 بها ر سرنوشت ا ت را

 

ا ینگونه

 

به آشوب با د

 

می سپا رد

 

با ری

 

 چگونه می آیند و

 

 پس چگونه می روند

 

ا ینا ن

 

رفیق د وزخ  وآفتا ب

 

 طلسم د لت را

 

به پا دا ش یکی نه

 

آذ ین کن

 

ما

 

  به روزگا ر چشم ها ی تو  

 

برمی گردیم

 

 طعم  ظلمت و

 

 شب بیدا د

بر خا ک تو

 

پیش می را ند

 

نگا ه کن

 

 پرند گا ن و

 

عا شقا ن

 

 از غم  قبیله ا ت

 

چگونه سخن می گویند

 

هرا س زیستن و

 

د ستما یه کسی که

 

 هرگز به جها ن تو

 

با زنمی آید

 

این "  د روغ مسلط  "

 

هنوز

 

 به آسما ن ها ی  تو  می آید

 

د ارم

 

شبیه سقوط ها ی تو می شوم

 

به یک شنبه ها ی د ر هم شکسته

 

بیند یش

 

رفیق غروب ها ی زمستا نی

 

 

بها ر

 

بر شا نه ها ی سرخ  تو می راند

 

 

 

 

محمود معتقد ی

 

اسفند 86

 

 

مویی آشفته کن

 

به سرنوشت تو می رسم

 

آنگا ه که پرند گا ن

 

ا زنگا ه تو

 

دانه بر چینند

 

زمستا ن ا مسا ل و

 

همه رویا ها ی تو

 

من و

 

طلسم د ست ها ی تو

 

اینک

 

مویی آشفته کن

 

 

 

 

محمود معتفد ی

 

بهمن 86

 

 

آ نکه به پشت میله ها ی عشق پا گشود ه ا ست

شکل سکوت / به زا د روز سه شنبه ها ی تو می رسد

صورت مسا له

پا ک می شود

شا ید تو نیز

می توا نی طبیعی با شی و

مدا م

خو د را به رنجی ابلها نه

پیوند کنی

آ یا

آ ن سر زمین ها ی سا د ه

تنها

د ر اتفا قی سا د ه بو د

پس

ا ین همه وا ژ ه ها ی پیر

با کود کی ها ی تو

چه می کرد ند

خا موشی

یا

شبیه فرا مو شی

نگا ه کن

پا ییزو

بلکه همیشه ها ی آ ن

هرگز ا ز من جد ا

نبود ه اند

با

وطن خا طره ها یت

چیزی عوض

نمی شود

رفیق

تو فا ن کمی عشق و

نا م پرند ه هم

به با د می روند

شا دا که

این گریز را با ید

د وبا ره معنا کنیم

تنها

د لوا پس پشته ها ی مرگ

کا فی ست

تو ا ز خود ت نه

ا ز هرچه بود ه ها یت

د ور و

د ور تر

ا ز یا د رفته با شی

رفیق شکسته ها ی غم پا ییزی

چرا چا نه می زنی

سوتفا همی عجیب

هنوز

به نبض تیغه ها ی تو

می رسد

شا ید

داغ د وست داشتن ا ت

د ست کسی را

ذ وب نمی کند

برگرد و

تنها به تکمله ها ی خسته ا ت

سهمی بد ه

تو فا ن

طلسم آ د می را

تکه می کند

د یر یا همین که زود

پرچم

ا ین پرچم ا ت

ا یستا د ه

سرنگون می شود

راستی

این شا نه ها ی تو

مگر

پا یا ن رنگ ها ی من ا ست

ختم این کلا م

همین یک کوچه ا ست

می روم

کفتم

د ارد

صور ت مسا له

پا ک می شود

سنگی نما ند ه و

حتا

آ تش سینه ا ی

د رهوا ی با د و

آینه

شکل سکوت

به زا د روز سه شنبه ها ی تو

می رسد

آ ه

ا ین همه زند ا ن و

زن

ما به شب زنجیرها ی تو

می رسیم

 

 

محمود معتقد ی

آ ذ ر86

 

1

 

بی حا صل ا ز ا ین عشق

 

تا جها ن صورتی

 

د ر ما

 

چه خا طره ها ی سنگینی

 

به گوش می رسد

 

آنکه

 

عا شقا نه د وستت د ارد

 

شا ید

 

د ل به شکوهی ابلها نه

 

می بند د

 

ا زا ین هزاره پا ییز

 

جز  ا ز آسما ن  تو

 

سهمی چنین به عشق

 

آوا زی د رنمی رسد

 

من

 

د ست ها ی کوچک تو ا م

 

هم وا ژه

 

هم سپید

 

دلم از تو می طپد

2

 

چه چیزی

 

یکشنبه ها ی سرخ ترا

 

به پا د ا ش مرگی چنین

 

به صحنه با ز می آورد

 

روزی که

 

ا زهمه چیز

 

د ور و

 

د ورتر می شوی

 

سرزمین د لتنگی ا ت

 

همین یک وا ژه ا ست

 

کبو ترا ن تشنه را

 

می بینی

 

که  پروا ز کود کی ها یت را

 

چگونه

 

به شا نه ها ی پا ییز

 

می برند

 

یا د ما ن با شد

 

 تو د رذهن هزا ر آ ینه

 

تکثیر می شوی

 

 

محمود معتقد ی

 

پا ییز86

 

 

صدا ی تو

 

د ر ا ستخوا ن ها ی با د

 

می پیچد

 

با را ن

 

پاییز را

 

دو باره

 

به یا د می آورد

 

2

 

 

ا ز کد ام آسما ن

 

تو می گویی

 

پروا ز

 

میا ن با ل ها ی تو

 

هنوز

 

د ستم را می گیرد

 

 

3

 

 

رویا ی شهریورو

همه عا شقا نه ها ی مهر

 

زا د روز من و

 

پروا زها ی تو

 

د رکوچه ها ی با د

 

 

4

 

آنکه

 

رویا ها یش را

 

ا ز دست می دهد

 

ا زصدا ی شهریور و

 

پله ها ی د ریا

 

دور و

 

دور تر می شود

 

 

 

 

محمود معقد ی

 

 

شهریور86

 

 

آنکه به روز ها ی خود ایستا د ه است : ن . عطا یی

 

 

پرچم که می زنی

 

جها ن

 

د لیل آ بی ها ی تو می شود

 

خا طره ای سرخ که

 

تو د ر تو فا نش

 

لم می د هی

 

پا می نهی و

 

به یا د کبوترا نی تشنه ا ز با د

 

پا می نهی و

 

ا ز همه روزها یت

 

کمی هم

 

به روایت سرفه می رسی

 

گفتم آ بی

 

شا ید همین گلوی تو بود

 

این  پا ییزهزا ر سا له

 

چقد ر

 

سر د ر هوایی خسته

 

عا شقی ا ت را

 

د وبا ره سر می کشد

 

با ز ود م

 

این همه د م

 

اکسیژنی که ا زچشمه ها ی تو

 

هلا ک می شود

 

عشق به توانی بزرگ و

 

بزرگ تر

 

این تکه پا ره ها ی پا ییز

 

هنوز

 

شنبه ها ی برگ را

 

با

 

نه

 

د رخیا ل تو

 

شما ره می کند

 

چقد ر

 

ما د رهمیشه تنها یم

 

سفر به گیسوا ن تو

 

هرگز چنین نبود

 

نگا ه کن

 

 د رخت ها ی آ شنا

 

ا ز نفس ها ی  تو

 

چگونه سپید  وسپید می شوند

 

طنز

 

طنزبه  دقیقه ا ی چنین

 

انگا ر

 

کسی ا ز میا ن تصویر ها ی تو

 

د زد ید ه می شود

 

بوی خا ک

 

خا کی که  شبیه گورها ی تو

 

شعله می کشد

 

زنی هنوز

 

 ا ز شما یل سرخ تو

 

پر و

 

خا لی می شود و

 

لب می زند

 

که

 

چیزی مرا ازاستخو ان ها ی تو

 

د ور می کند

 

عبور می د هد

 

ا زپروا ز د لم

 

شا ید

 

مثل ند ید ه ها یی گم می شود

 

با ید برویم

 

هیچ کس

 

 ا ز بند ر گیسوا ن  تو

 

با تو شروع نمی شود

 

 مثل بغضی گلو گیر

 

آوا ز مرا به کوچه ها ی تو

 

می رسا ند

 

مشتی وا ژ ه ها و

 

همین خیا ل

 

دا رد

 

د وبا ره شلیک می شود

 

آ بی ینوش و

 

د رحیاط آ ینه

 

بنشین

 

گفتم

 

پرچم که می زنی

 

جها ن

 

د لیل  آبی ها ی تو می شود

 

 

محمود معتقد ی

 

 

پا ییز 86

 

انگا ر

 

مثل همیشه نیستی

 

د ریا هنوز

 

ا ز میا ن شا نه ها ی تو

 

می خوا ند

 

ببین

 

ا ز پشت  د ر یچه ها ی بسته

 

کسی تما م روزها ی رفته را

 

 د وبا ره به یا د می آورد

 

 

نگا ه کن

 

همهمه ها ی این همه پا ییز

 

 پس چگونه

 

به غربت چشم ها ی تو

 

می رسند

 

هرگز قرا ر نبود

 

 د ستی ا ز سمت وا ژه ها ی تو

 

شلیک کند

 

 

ا ینجا 

هزا ره عشق ا ست و

 

سهم  همه برا د ر ها یت

 

لطفا

 

د ری  گشود ه نما ند

 

زیرا

 

 آ ن کوچه ها ی خا طره

 

هنوز

 

ا ز    کنا ر  حا فظه ها ی تو

 

می گذ رد

 

حیف ا ز پرند ه عریا ن و

 

یا د  کوچکش د ربا د

 

با ید  برو یم

 

انگا ر

 

  حد یث چشم ها ی آ بی و

 

سرخ

 

به صف  رنگین کما  ن فصل ها ی تو

 

می رسند

 

  شب  وطن عا شقی ها ی پنها  ن ا ت

 

مگر تا

 

غم برگ ها ی آ تشنا ک

 

د ست  ها ی  کوچک تو

 

چه پا سخی د ارند

 

 

یا د ما ن  با شد

 

  حا د ثه را

 

تو می گشا یی

 

 

 

محمود معتقدی

 

 

 

آ ذر86

 

 

ما

 

یعنی

 

 

همین خورده سربا زها ی نا تمام

                                                                                                   

 

پس

 

مشتی خا طره را

 

ا ز شما نه

 

از خود

 

به کجا می  بر یم

 

پا ییز بر ایوا ن و

 

قهوه ای که  ترا

 

ذ ره ذ ره

 

به سکوت ها ی پنجره

 

می خوا ند

 

د ریا و

 

فرصت آمد ن

 

اعتراف می کنم

 

من وطنم را

 

همیشه دوست می دارم

 

حتی

 

اگر شما هم

 

نیا مد ه با شید

 

کا فی ست

 

کا فی ست

 

کسی به استخوا ن ها یم

 

دوبا ره شلیک کند

 

جها ن بدا ند

 

 شروع قطره ها ی پا ییز

 

مرا

 

به فصل ها ی تو

 

بر می گرداند

 

رفیق

 

کمی درغروب ها ی آینه ام

 

بنشین

 

پیش از آنکه

 

زورقی دوبا ره

 

بر پا شود

 

خون من و حافظ

 

بر عا شقا نه ها ی توپیش می راند

 

 

محمود معتقد ی

 

پاییز86